Op een zondagochtend stond de predikant op in de kerk en begon zijn preek met de titel “Vergeef je vijanden”. Hij sprak vol passie over vriendelijkheid, geduld en het loslaten van wrok.
Na een tijdje besloot hij de gemeente een vraag te stellen.
“Hoeveel van jullie hebben je vijanden vergeven?”
Ongeveer de helft van de aanwezigen in de kerk stak langzaam hun hand op.
De predikant keek enigszins teleurgesteld om zich heen en zei: “Laat me het nog eens vragen… Hoeveel van u hebben hun vijanden vergeven?”
Deze keer staken meer mensen hun hand op — waarschijnlijk zo’n 80%.
De predikant glimlachte, maar was nog niet helemaal tevreden. Dus stelde hij de vraag nog een keer , luider en ernstiger.
“Hoeveel van jullie hebben je vijanden werkelijk vergeven?”
Bijna iedereen stak zijn hand op… behalve een oudere dame die rustig op de eerste rij zat.
De predikant merkte haar op en zei: “Mevrouw Johnson, bent u niet bereid uw vijanden te vergeven?”
De vriendelijke oude vrouw antwoordde kalm: “Oh, ik heb geen vijanden.”
De predikant keek verbaasd. “Mevrouw Johnson, dat is nogal ongebruikelijk! Hoe oud bent u?”
Ze antwoordde trots: “Drieënnegentig.”
De predikant glimlachte en zei: “Welnu, mevrouw Johnson, wilt u alstublieft naar voren komen en de gemeente vertellen hoe iemand 93 jaar oud kan worden zonder vijanden in de wereld?”
Het kleine vrouwtje stond langzaam op en liep voorzichtig door het gangpad, terwijl iedereen haar vol bewondering gadesloeg.
Ze bereikte de voorkant, draaide zich om naar de gemeente, zette haar bril recht en zei op vriendelijke toon:
“Ik heb al die idioten gewoon overleefd. ”