Hij zit achter in de kamer en drinkt om de beurt een slokje. Als hij ze op heeft, komt hij terug naar de bar en bestelt er nog drie.
De barman komt naar hem toe en zegt tegen de cowboy: “Weet je, een mok wordt leeg nadat ik hem heb getrokken. Het zou beter smaken als je er één tegelijk zou kopen.”
De cowboy antwoordt: “Nou, weet je, ik heb twee broers. De ene woont in Arizona, de andere in Colorado. Toen we allemaal ons huis in Wyoming verlieten, beloofden we dat we op deze manier zouden drinken als herinnering aan de dagen dat we samen dronken. Dus ik drink een biertje voor elk van mijn broers en een voor mezelf.”
De barman geeft toe dat dit een mooie gewoonte is en laat het hierbij. De cowboy wordt een vaste klant in de bar en drinkt altijd op dezelfde manier. Hij bestelt drie mokken en drinkt ze om de beurt op.
Op een dag komt hij binnen en bestelt slechts twee mokken. Alle stamgasten merken het op en worden stil. Als hij terugkomt bij de bar voor het tweede rondje, zegt de barman: “Ik wil je verdriet niet verstoren, maar ik wilde je condoleren met je verlies.”
De cowboy kijkt even verbaasd, dan verschijnt er een lichtje in zijn ogen en lacht hij.
“Oh, nee, iedereen is gewoon in orde,” legt hij uit, “Het is gewoon zo dat mijn vrouw en ik lid zijn geworden van de baptistenkerk en ik moest stoppen met drinken.”
“Maar dat heeft geen invloed gehad op mijn broers.”