Er werd een man uitgekozen voor jurydienst die heel graag ontslagen wilde worden.
Hij probeerde elk excuus dat hij kon bedenken, maar geen enkele werkte.
Op de dag van de rechtszaak besloot hij het nog één keer te proberen.
Toen de rechtszaak op het punt stond te beginnen, vroeg hij of hij naar voren mocht komen.
“Edelachtbare,” zei hij, “ik moet worden vrijgesteld van deze rechtszaak omdat ik een vooroordeel heb tegen de beklaagde. Ik keek één keer naar de man in het blauwe pak met die kraalogen en dat oneerlijke gezicht en ik zei: ‘Hij is een oplichter! Hij is schuldig, schuldig, schuldig’. Dus edelachtbare, ik kon onmogelijk in deze jury blijven!”
Met een vermoeide ergernis antwoordde de rechter,
“Ga terug in de jurybox. Die man is zijn advocaat.”